by margriet

door Margriet Noot

27-8-2021

Hier zie je mij met mijn kleinzoon Nathan van 3,5 jaar. Ik kwam net aan bij de kinderboerderij toen hij naar een poppenkastvoorstelling zat te kijken. Met mama’s zonnebril op en zijn handen voor zijn ogen. (Mama stond aan de zijkant met zijn broertje op de arm.) Ik nam Nathan gauw op schoot en dacht dat het zou helpen. Misschien hielp het, maar hij hield nog steeds zijn handen voor zijn ogen. In het verhaal was uiteraard Jan Klaassen, en verder een politieagent en een dief. De dief zag eruit als een kruising tussen een spook en een geraamte. We zaten het spel niet uit, en toen ik hem later ondervroeg, bleek dat hij nieuwsgierig was – want zijn leven draait om brandweermannen en politieagenten –  maar het ook echt eng vond.

Is dat gezond, dat een kind van 3,5 niet tegen een simpele poppenkastvoorstelling kan? De andere kinderen om hem heen, sommige van zijn leeftijd, vonden het kennelijk normaal.

Nathan kijkt zelden of nooit naar een scherm (tv, youtube enz.), en mist daardoor een stukje gewenning. Evenmin gaat hij naar een dagopvang of peuterspeelzaal, dus ook de botheid van kinderinteracties krijgt hij veel minder mee. Hij reageert daardoor nog gevoelig.

Ik juich die gevoeligheid toe, al is het ene kind gevoeliger dan het andere. Nathan zal de echte wereld nog gauw genoeg ontdekken. Laat hem nog maar even kind blijven. Kinderen worden tegenwoordig zo vroeg blootgesteld aan allerlei prikkels en ervaringen. Ook komen ze snel in situaties waar het tonen van angst, verdriet of gemis wordt afgestraft.

Daarnaast hebben wij volwassenen gauw de neiging om hun emoties te sussen: er is niets om bang voor te zijn; je hoeft me niet te missen want ik ben weer thuis voor je het weet; grote jongens huilen niet zo gauw, enz. Of we leiden ze snel af van hun moeilijke gevoelens.

Het risico van te veel ervaringen boven hun kunnen, en van dergelijke reacties, is afstompen van het gevoelsleven, met alle gevolgen van dien. Vandaar dat er nu veel kinderen zijn die nergens bang voor zijn, die nooit praten over de narigheid op school, die hun tranen hebben verloren of onverschillig zijn.

Moet een kind dan niet aangemoedigd worden om iets te doen wat spannend is? Natuurlijk wel! Moeten we niet zeggen dat we gauw weer terug zijn? Natuurlijk wel! Maar er moet ruimte zijn voor de angst, het verdriet, het gemis, de frustratie en al die andere gevoelens. Kwetsbare gevoelens zijn zeer bevorderlijk voor het leervermogen van je kind, voor het vermogen om goede relaties te leren vormen en voor het ontwikkelen van veerkracht. Dat gezegd hebben, hoe geef je je kind ruimte voor al zijn gevoelens en help je het verder?

In de cursus ‘Emoties, begrijpen en ermee omgaan’ duiken we helemaal in de bedoeling van emoties, wat er mis kan gaan, en hoe je je kind kunt begeleiden naar emotioneel welzijn en volwassenheid.

Kijk hier:  https://neufeldinstitute.com/int/nl/emoties-begrijpen-en-ermee-omgaan/

© 2022 The Neufeld Institute